Po 35 latach kosmicznej odysei sonda Voyager 1 opuściła heliosferę. Fakt ten nie był oczywisty, a interpretacja uzyskanych danych pomiarowych w ostatnim roku wzbudziła wiele kontrowersji. Toteż pilne było opracowanie teoretyczne, ułatwiające zrozumienie interpretacji tych danych jako efektu przejścia przez heliopauzę, która jest ostatnią granicą oddzielającą heliosferę od materii międzygwiazdowej. Niezmiernie istotne w tych badaniach okazały się dwa artykuły, z których pierwszy opracowali uczeni z Centrum Badań Kosmicznych PAN.
W artykule opublikowanym 31 lipca 2013 roku w renomowanym czasopiśmie Astrophysical Journal Letters, autorstwa: Marka Strumika, Andrzeja Czechowskiego, Stanisława Grzędzielskiego, Wiesława Macka, Romany Ratkiewicz, przedstawiono wyniki modelowania zjawisk fizycznych w pobliżu heliopauzy. W drugimi artykule, opublikowanym 12 września 2013 roku w czasopiśmie Science, D. A. Gurnett, W. S. Kurth, L. F. Burlaga i N. F. Ness z Zespołu Naukowego misji Voyager przedstawili interpretację obserwacji fal plazmowych. Obydwa wyniki świadczyły, że Voyager 1 przeszedł przez heliopauzę. Dokładnie w tym samym dniu podczas konferencji prasowej NASA ogłosiła oficjalnie, że Voyager 1, jako pierwsza sonda w historii ludzkości, znajduje się już w materii międzygwiazdowej.
Warto przypomnieć, że położenie heliopauzy w takiej odległości od Słońca, w jakiej przekroczył ją Voyager, przewidział zawczasu na podstawie analizy danych z przyrządu HSTOF na sondzie SOHO międzynarodowy zespół z udziałem uczonych z CBK PAN: K.C. Hsieh, A. Czechowski, S. Grzedzielski, M. Hilchenbach, J. Giacalone, J. Kota w artykułach z Astrophysical Journal Letters w 2010 i Astronomy & Astrophysics w 2012 roku.
